Over Navaré en Mij

Atelier Navaré

Atelier Navaré wil het wonderbaarlijke laten zien in het alledaagse, de kleine mirakels van de natuur, structuren die fascineren, iets wat is afgedankt weer waarde geven.

Atelier Navaré

de plek voor bijzondere cadeaus, voor uzelf en anderen, cadeaus met een ziel

Atelier Navaré is een klein thuisbedrijfje dat zich richt op het maken en verkopen van bijzondere authentieke mee-leef-accessoires van edel en natuurlijk materiaal. Edele materialen zoals echt zilver en (half)edelstenen en natuurlijke materialen zoals blaadjes, veren en zaden. En brons, een metaal met een rijk beeldend verleden. Ook door mens of natuur afgedankt materiaal wordt met liefde binnen gehaald en krijgt in Atelier Navaré een nieuw en waardevol karakter, zoals oude theelepels, stukjes tegel, drijfhout, oud tapijt, botten, rivierklei. In alles zit wel iets bruikbaars, een  stukje wonderbaarlijke potentie. En Atelier Navaré wil dit wonderbaarlijke, al die potentie, weer laten stralen en tot leven wekken.

Wat Atelier Navaré wil uitdragen is een warme positieve vibe, hoopvol en opbeurend. Alles heeft potentie en waarde, overal is het wonderbaarlijke en bijzondere om je heen te zien. En je daarmee  omringen en  mee te leven is wat Atelier Navaré je wil geven; warme positieve mee-leef-accessoires.

Over mij

Ik ben opgegroeid met een groot bos vlakbij. Van kinds af aan vond ik het bos een heerlijke plek om te zijn. En een spannende. Zouden er wilde zwijnen rondlopen? Uren kon ik er dwalen, kijken en luisteren, wondertjes zien en schatjes vinden.

Soms nam mijn vader mij mee naar z’n werk. Een groot mooi oud pand, met plantenkassen en laboratoria. En zelfs nog een oude collegezaal met houten banken en een schoolbord, waar ik met een krijtje op mocht tekenen. Wat een plek voor een kind om te zijn, rond te lopen en op ontdekkingstocht te gaan. Ooit een vlindervleugel onder de microscoop gezien?

Mijn moeder was heel erg creatief en had altijd van allerlei knutselspullen in huis. Ik hoefde me nooit te vervelen. Van kinderdeeg-klei tot origami en knipkunst, ik liftte overal op mee. Elke cursus, workshop of nieuwe knutselpassie die ze aanging, ik oefende gewoon met haar mee. Behalve met tekenen en schilderen. Dat is nooit mijn ding geweest. Dat was echt het talent van mijn moeder.

Als jong volwassene kon ik mijn draai niet zo vinden. Een paar studies geprobeerd. Culturele antropologie, daar had ik echt mijn hart aan verloren. Maar ook daar kon ik toch mijn draai uiteindelijk niet vinden. Daarna allerlei uitzendbaantjes gehad, van thuiszorg tot in de fabriek, zelfs nog een tijdje bij een callcenter. Pas na een ellendig jaar waarin ik flink onderuit ging, en weer opkrabbelde, kon ik met wat hulp eindelijk een weg inslaan die meer zekerheid en vastigheid bood. Via die weg kwam ik na een tijdje aan een baan bij een gemeente. Eerst als consulent bij de sociale dienst, toen meer richting kwaliteit en als laatste in combinatie met de uitdagingen van het digitaal archiveren. De gemeente werd een bedrijfvoeringsorganisatie. Een hele mond vol en best een aardige verandering. Maar digitaal archiveren bleef in al dat rumoer gewoon de hoofdzaak.

Halverwege mijn dertigste kwam ik in zwaar weer terecht op het thuisfront. Relatie ten einde, het gezamenlijke huis kwijt. Ik moest weer helemaal op nieuw beginnen, een aardige tijd de broekriem flink aantrekken en minimaliseren. Uiteindelijk heeft die zware periode er wel voor gezorgd dat ik daarna de stap kon en ook durfde  te nemen om te kiezen voor meer mijn eigen weg te gaan. Want waarvoor deed ik het allemaal, en voor wie? Kon ik mijn ei wel kwijt in mijn werk? Hoeveel geld moet er echt binnen komen om mijn hoofd boven water te houden?

Halverwege mijn veertigste heb ik dan eindelijk de beslissing genomen om minder te gaan werken en deels te starten voor mezelf. Wat vastigheid en zekerheid opgeven voor wat meer te kunnen zijn wie ik ben; een creatieve doener en denker, die het heerlijk vindt om op ontdekking te gaan, om nieuwe dingen te leren en oplossingen te bedenken, om op te kunnen gaan in pogingen die kleine wondertjes en schatjes te vangen in blijvende herinneringen. En daarmee mijn draai te vinden, steeds meer, met steeds meer zelfvertrouwen, in mijn eigen Atelier Navaré.

En nu, eind veertig alweer, ga ik met mijn vastigheid en zekerheid ook een nieuwe weg inslaan. Na bijna 17 volle jaren, op zo goed als één en dezelfde werkplek, is het moment dan toch echt daar. Ik ga mijn oude vertrouwde werkwereldje verlaten en beginnen aan een groot nieuw avontuur. Ik verlaat het digitale archief en ga me richten op leren en ontwikkelen binnen organisaties. Ik ga een Learning & Development-professional worden, een opleidingskundige. Naast het onderzoeken van hoe het leren en ontwikkelen er bij een organisatie aan toe is en hierover adviseren, vooral mooie leerervaringen creëren die ons vooruit helpen. Een mooiere baan kan ik me niet voorstellen. Nog meer kunnen zijn wie ik ben.

 

Difficult roads often lead to beautiful destinations

‘source unknown’

 

MY TASK, MY GIFT

My fathers gift to me was
To see all the wonders that surrounds us,
My mothers gift to me was
To let creativity come to life
It’s my task
To melt these two together, as one
It’s up to me to give my gift
To bring these two alive, as one

It took me a while, a long while, to comply
To learn the lessons I had to learn
They where not easy to master
And still they are a challenge
Still there are pitfalls on my path

But now I know
I have found my compass
The way to live my life
The way to love my life
Is to fullfill my destiny
To be true to the gifts my elders gave to me
To fulfill the task that rests upon me, giving my gift
Persistently, with all my heart, having good faith

NvR
2017